Με το πρώτο φως

Υπάρχουν και αυτά τα βράδια που είναι ατελείωτα, γεμάτα ζωντάνια που αρνείσαι να γυρίσεις στο σπιτι σου, γιατί εκεί δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον και βαριέσαι. 

Τελικά, γυρνάς στο σπίτι σου με το πρώτο φως της ημέρας, στο γλυκό ξημέρωμα. Το κεφάλι σου είναι βαρύ, δείχνεις χλωμός και τα μάτια σου κουρασμένα, αλλά έχεις ακόμα ενέργεια, δεν θες να τελειώσει ακόμα αυτό που μόλις έζησες. Θες όμως να κάτσεις. Να κάτσεις νωχελικά και να μην κάνεις τίποτα. Με μια μουσική υπόκρουση σαν το “The North Borders” του Bonobo θα ήταν ιδανικό. 

 

Ο Simon Green, στον τελευταίο του δίσκο έχει δημιουργήσει αυτή ακριβώς την ατμόσφαιρα.

Έξω ο ουρανός αλλάζει χρώματα, ο ήλιος δειλά δειλά εμφανίζεται. Εσύ κάθεσαι με μοναδική παρέα το δίσκο του. Ευχάριστες, όμορφες φωνούλες και ζεστός ήχος τυλιγμένος σε ένα λεπτό πέπλο κρουστών και μια σιγανή μπασογραμμή να κρατάει το ρυθμό. Παρά το γεγονός ότι είναι αποτέλεσμα ηλεκτρονικής παραγωγής, το άλμπουμ έχει μια φυσικότητα και οι διαφορετικοί ήχοι του κάθε κομματιού τελικά δένουν και ενώνονται, εξελίσονται γραμμικά. 

Ο δίσκος είναι φτιαγμένος για εκείνες τις υπέροχες στιγμές που δεν βιάζεσαι να κάνεις το οτιδήποτε. Που ο χρόνος είναι με το μέρος σου, είναι όλος δικός σου και σε περιμένει να κάνεις εσύ ό,τι του πεις. Δεν έχει γραφτεί για το δρόμο, δεν θα τον απολαύσεις περπατώντας. Ούτε για το αμάξι, θα χαθείς αν τον ακούσεις οδηγώντας. Είναι ακριβώς για εκείνη τη στιγμή που χαλαρώνεις. Που κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα. 

Στο τραγούδι “Heaven For The Sinner” μια γνώριμη φωνή ηχεί στα αυτιά σου. Δεν είναι άλλη από τη βασίλισσα της neo-soul, την Erykah Badu. Η τόσο ιδιαίτερη και χαρακτηριστική φωνή της περιπλέκεται με το εξίσου διακριτικό στυλ και ήχο του Bonobo και ο συνδυασμός τους είναι ένας μουσικός παράδεισος. 

 

Εκεί που κάθεσαι ξενυχτισμένος, κλείσε τα μάτια σου όταν ακούσεις το κομμάτι “Antenna”. Το μυαλό σου θα πάει σε ζεστά απογεύματα του καλοκαιριού, ίσως και λίγο νωρίτερα. Σε εκείνη ακριβώς την εποχή μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού. Μόλις έχει τελειώσει ο πρώτος κρύος μήνας της άνοιξης και έρχεται ο επόμενος που υποδέχεται σιγά σιγά το καλοκαίρι. Όλα γύρω σου φαίνονται πιο όμορφα.

Από το παράθυρο χτυπάει το πρόσωπό σου απαλό φως, είσαι ακόμα ζαλισμένος απο το ξενύχτι και νιώθεις ότι οι φωνούλες που ακούς τόση ώρα, τραγουδάνε για σενα. Νιώθεις άνετα με τον ήχο, κουνάς ρυθμικά το κεφάλι. Ακολουθείς τη μελωδία, ασυνείδητα. Όλη η υπερένταση εξαφανίζεται, κάποιες στιγμές όμως θα νιώθεις ένα εσωτερικό τσίμπημα και θα αισθανθείς πάλι την ανάγκη να κουνηθείς. Είναι πολύ λεπτά στρώματα ήχου που σε κάνουν ό,τι θέλουν. Έχουν εξ ολοκλήρου τον έλεγχο του νευρικού σου συστήματος. Ο Bonobo ξέρει ακριβώς πότε να γεμίσει τον ήχο και πότε να σε αφήσει να χαλαρώσεις.

Κάθε τραγούδι έχει ένα μοναδικό, συχνά πολύ περίπλοκο ρυθμό. Όσο σκληρά και αν προσπαθήσεις θα βρεις τον εαυτό σου να χάνεται σε μια ήσυχη έκσταση με αυτό το άλμπουμ. Έχει σίγουρα την ικανότητα να σε βοηθήσει να καθαρίσεις το μυαλό σου μέσα από τη ροή της μουσικής. 

Ο ήλιος ανέτειλε, είσαι έτοιμος για ύπνο. Ήρεμος.