- Who are you and what were you before? What did you do and what did you think, huh?
- We said no questions.
- ... here's looking at you, kid.
... αλλαγή σκηνής και ο Rick με την Ilsa χορεύουνε σε ένα παριζιάνικο νυχτερινό κέντρο υπό τους ήχους ενός Bolero. Δεν είναι άλλο από το Perfidia, ένα κομμάτι που έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του '30, ο γεννημένος και μεγαλωμένος στην Chiapas, Μεξικανός συνθέτης Alberto Domínguez και του οποίου μεταφορά στους αγγλικούς στίχους έκανε ο Milton Leeds.
Το κομμάτι έγινε πρώτη φορά γνωστό το 1940, με την εκτέλεση του Xavier Cugat και της συνοδευτικής του Waldorf-Astoria Orchestra. Μόνο το 1942, το Perfidia ακούγεται σε άλλες δύο ταινίες εκτός του Casablanca και συγκεκριμένα στο The Gay Sisters με την Barbara Stanwyck και στο Now, Voyager, όπου ο Jeremiah (Paul Henreid) ζητά από την Charlotte (Bette Davis) να του χαρίσει έναν χορό την ώρα που ακούγεται το τραγούδι. Δύο χρόνια μετά, το Perfidia ακούγεται πάλι στο αμερικάνικο film noir The Mask of Dimitrios, βασισμένο στο μυθιστόρημα "A Coffin For Dimitrios", όπου κύριος χαρακτήρας είναι κάποιος Δημήτριος Μακρόπουλος. Η πιο πρόσφατη παρουσία του κομματιού στην μεγάλη οθόνη και μάλλον η πιο ταιριαστή μετά το Casablanca, είναι στις ταινίες του Wong Kar-Wai, Days Of Being Wild, In The Mood for Love και 2046, ταινίες που ακολουθούνε κατά πολύ τα χνάρια αυτών της δεκαετίας του '40, όπου το πάθος των πρωταγωνιστών είναι ένας χαρακτήρας από μόνο του.
Μετά την ανακύκλωσή του από το πρώιμο Hollywood, το Perfidia πήρε παράταση από την μουσική βιομηχανία. Η μόδα της εποχής ήθελε την αμερικάνικη μουσική να ανακαλύπτει μουσικές του κόσμου, πρώτα των γείτονων χωρών (latin, rumba, bolero, bossa nova) εισάγοντας κλασικά κομμάτια από την Κούβα, το Μεξικό και γενικότερα την Λατινική Αμερική (βλ. The girl from Ipanema), ενώ οι ψαγμένοι φτάσανε σε πιο "εξωτικές" χώρες (βλ. Misirlou). Το Perfidia επανήλθε λοιπόν επανήλθε στο προσκήνιο και έπεσε και αυτό θύμα της επιδημίας των instrumental επανεκτελέσεων από αντίστοιχα surf και rockabilly σχήματα των '50s και '60s. Η πιο γνωστή εκτέλεση είναι αυτή των Ventures που μέχρι και σήμερα πολλοί νομίζουν ότι είναι οι αρχικοί εμπνευστές του κομματιού, ενώ μια προσπάθεια του δώσανε και οι Shadows.
Ανάμεσα στις αρκετές αδιάφορες επανεκτελέσεις της εποχής, η Julie London στον δίσκο της Latin In a Satin Mood του 1963, έδωσε και πάλι στο Perfidia τον χαμένο του χαρακτήρα
Τις πρώιμες μορφές του κομματιού τιμήσανε αφενός ο Glenn Miller με την big band ορχήστρα του στο ύφος της αντίστοιχης εκτέλεσης της Waldorf-Astoria Orchestra για τον Xavier Cougat και αφετέρου ο Nat King Cole που το ερμήνευσε στην αυθεντική γλώσσα του τραγουδιού, τα ισπανικά
Μια επίσης εξαιρετική εκτέλεση του Perfidia στην αρχική του γλώσσα ακούμε και από το κάποτε μέλος των Buena Vista Social Club, Ibrahim Ferrer, με την συμμετοχή του μεγάλου κοντραμπασίστα Candelario Orlando "Cachaíto" López
Τον οβολό του στην μεγάλη κληρονομιά του κομματιού έβαλε ασφαλώς και ο Ben E. King
Aλλά μέσα στον ωκεανό όλων αυτών των διαφορετικών εκτελέσεων του Perfidia, αυτή που πραγματικά αναδεικνύει περίτεχνα το soul ύφος του κομματιού, είναι αυτή του 1967 από την 19χρονη τότε και ήδη Βασίλισσα του Rocksteady, Phyllis Dillon
