Έχει περάσει περίπου μια επταετία από τότε που οι Murder By Death κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό In Bocca al Lupo, του οποίου η ακριβής μετάφραση σημαίνει “στο στόμα του λύκου” αλλά στην καθομιλουμένη μεταφράζεται ως “καλή τύχη”. Ο δίσκος έπεσε στην αντίληψή μου ένα χρόνο μετά, κατά την διάρκεια της θητείας μου και σαν αξιοπρεπής geek info με πολύ ελεύθερο χρόνο στις εξόδους μου, άρχισα να ψάχνω άχρηστες πληροφορίες καταλήγοντας να διαβάζω ένα εξαιρετικό άρθρο για την ιστορία πίσω από το προτελευταίο κομμάτι του δίσκου, το Steam rising, που αφορούσε μια εγκαταλειμμένη πόλη ανθρακωρύχων στην Pennsylvania.
Η Centralia δημιουργήθηκε στα μέσα του 19ου αι. από ανθρακωρύχους, χάρη στα πλούσια κοιτάσματα ορυκτού κάρβουνου και το κάρβουνο τις ημέρες εκείνες ήταν κυριολεκτικά η κινητήρια δύναμη της επέκτασης των επιχειρήσεων και του "πολιτσμού" προς τις παρθένες περιοχές της Άγριας Δύσης, οπότε άξιζε το βάρος του σε χρυσό. Ο πληθυσμός της μέχρι τα τέλη του αιώνα έφτασε σχεδόν τους 3,000 μόνιμους κατοίκους, είχε εφτά εκκλησίες, πέντε ξενοδοχεία, εικοσιεφτά saloons, δύο θέατρα, τράπεζα, ταχυδρομείο, δεκατέσσερα μανάβικα και ήταν το σταυροδρόμι δύο σιδηροδρόμικών γραμμών. Τον Μάιο του 1962 ξέσπασε μια υπέργεια πυρκαγιά σε κάποια υπολείμματα ορυκτού, η οποία μεταδόθηκε στο κοίτασμα και προκάλεσε ανάφλεξη στην υπόγεια φλέβα του ορυκτού άνθρακα. Στην καρδιά της υπόγειας πυρκαγιάς η θερμοκρασία έφτανε μέχρι και τους 540 βαθμούς Κελσίου, τοξικές αναθυμιάσεις σε όλη την επιφάνεια του υπόγειου κοιτάσματος βρίσκανε διαφυγή από το έδαφος στην ατμόσφαιρα και μέσα σε λίγες ημέρες οι περιβαλλοντικές συνθήκες ήταν απαγορευτικές για την διαβίωση των κατοίκων. Η περιοχή σήμερα αριθμεί 12 υπομονετικούς κατοίκους, ενώ κάτω από τα πόδια τους η πυρκαγιά ακόμα μαίνεται.
Ακούγοντας την καινούρια κυκλοφορία των Mountains, ο τίτλος του άλμπουμ γαργάλησε τη μνήμη μου αλλά μόνο όταν έψαξα την λέξη Centralia ξεχύθηκαν απ’το κεφάλι μου όλες αυτές οι στείρες πληροφορίες και ξαφνικά η μουσική του ντουέτου από το Brooklyn απέκτησε την εικόνα που της άρμοζε. Μια έντονη και καλά κρυμμένη φλόγα. Σαν αυτανάφλεξη που περιμένει να συμβεί. Αναλογικά όργανα να βρίσκουν χώρο ύπαρξης μέσα στα πολλαπλά ψηφιακά layers, σαν τις χαοτικές πεδιάδες της Ισλανδίας με το σκούρο χρώμα, την καταπράσινη χλόη και τις υπόγεις φλέβες ηφαιστείου να λυτρώνονται μες στο παγωμένο νερό. Συχνοτικές παλινδρομήσεις στην παιδική χαρά του Tim Hecker, όπου το ελαχίστων κλασμάτων καρδιοχτύπι της ελεύθερης πτώσης στην κούνια, τεντώνεται με slow motion για να αποκτήσει την μαγεία κομματιών σαν το Circular C. Κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου κρύβει ένα συμπαγές και αυθεντικό συναίσθημα.
Στο τρίτο τους πόνημα για την Thrill Jockey, οι Koen Holtkamp και Brendon Anderegg δεν βλέπουν την εγκατάλειψη στην εικόνα της Centralia και αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με το ευκόλως χρησιμοποιούμενο συναίσθημα της αισιοδοξίας, αλλά περισσότερο με την αποδοχή της ίδιας της εγκατάλειψης από τους εναπομείναντες, ως αναπόσπαστο μέρος της εξελικτικής έκβασης των πραγμάτων. Αφήνουν τον εαυτό τους να επιπλεύσει ελεύθερα στην επιφάνεια του νερού, γι’αυτό και εναποθέτουν τις προσδοκίες τους στην απροδιόριστη πορεία ενός εικοσάλεπτου και ακατέργαστου ambient αυτοσχεδιασμού σαν το Propeller. Κάνουν κουπί με folk πινελιές και με φέρνουν στην -ευχάριστη ομολογουμένως- θέση να ξανακούσω το αριστουργηματικό ντεμπούτο των Tunng και να ξεθάψω άλλη μια φορά το Cottonhead των υπoτιμημένων State River Widening. Στέκονται καταμεσής στα ηχοτοπία του Campfire Headphase και αφουγκράζονται την αιωνιότητα. Μια αιωνιότητα που πολλοί υπόσχονται μα ακόμα λιγότεροι ενστερνίζονται. Ένα ανεπαίσθητο drone της προσμονής όλων αυτών που έχουν ήδη έρθει αλλά δεν δώσαμε ποτέ την ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει.
