Turn the blues into gold

" I love to fly. It's just you're alone, there's peace and quiet, nothing around you but clear blue sky. No one to hassle you. No one to tell you where to go or what to do. The only bad part about flying is having to come back down to the fuckin' world. "

Ο Tom Krell, ένας πνευματώδης τύπος από το Brooklyn και σπουδαστής της Καντιανής φιλοσοφίας, έβγαλε τον πρώτο του δίσκο το 2010, με τίτλο "Love Remains", τον οποίο ακόμα και ο ίδιος χαρακτήρισε ως "αδυσώπητα μελαγχολικό". Από τότε, βίωσε χωρισμό και τον θάνατο δύο δικών του ανθρώπων, του αδελφικού του φίλου και του θείου του.

Έχοντας να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη, ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων, αποφάσισε να τη χτυπήσει και να την εξουδετερώσει στρέφοντας την προσοχή του σε αυτό που ο ίδιος αγαπάει περισσότερο. Τη μουσική.

Κάπως έτσι επιστρέφει το 2012, πιο κατασταλαγμένος και πιο ώριμος από πριν, με το δίσκο του "Total Loss", όπου κανείς θα περίμενε μιζέρια και σκοτάδι ύστερα από από τέτοιες εμπειρίες.

Ευτυχώς όμως, είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων που την κακοτυχία, την αποτυχία και τον πόνο, κυρίως τον τελευταίο, τον μετατρέπει σε χρυσό. Ο δίσκος "Total Loss" έχει από πίσω μια δυσάρεστη ιστορία. Ο Krell όμως είχε τη δύναμη να μετουσιώσει τον πόνο σε δημιουργία και να μην αφήσει τη μαυρίλα να τον ρουφήξει, αλλά να εκφραστεί.

Ο δίσκος έχει έναν πολύ γλυκό ήχο, με lo-fi ατμόσφαιρα και r'n'b φωνητικά που θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι και soundtrack ταινίας με το συναίσθημα και το λυρισμό που το χαρακτηρίζει.

Είναι η επιτομή της έκφρασης για ελπίδα και αφοσίωση απέναντι στο χαμό αγαπημένων ανθρώπων.

Ο δίσκος είναι φτιαγμένος να τον ακούσεις νύχτα, χωρίς φως και  παραδόξως, στο τέλος δεν θα σου αφήσει κόμπο στο στομάχι, περισσότερο μια ανακούφιση θα σου προσφέρει. Ο Tom Krell, αυτή τη φορά θέλει να λυτρωθεί μέσα από τη μουσική του και να το μοιραστεί μαζί μας αυτό το συναίσθημα.

Δεν θέλει να κλάψει άλλο.

Μέσα από κάθε τραγούδι του δίσκου ξεδιπλώνονται τα αντικρουόμενα συναισθήματα του και τα κενά που αφήνει μεταξύ των τραγουδιών, μετατρέπονται σε αμήχανη σιωπή, όπου αναζητάς να ακούσεις πάλι τη γεμάτη συναίσθημα φωνή του. Να ακούσεις τι άλλο έχει να σου πει. Αλλά αυτή η αμήχανη στιγμή είναι που ολοκληρώνει την ομορφιά του δίσκου.

Είναι σαν να θέλει να σκαλίσει τις μνήμες μας εδώ ο Tom Krell. Ολοκληρωτικά μοναχικός δίσκος, που όμως μας καλεί να τον ακούσουμε και να μοιραστούμε μαζί του όσα έζησε και ταυτόχρονα να αναζητήσουμε τα δικά μας φαντάσματα.

Μάχεται για τις σχέσεις του και για την κατάθλιψή του τα οποία έχουν αφήσει ανεξίτηλα, σκληρά σημάδια στο μυαλό του και μετά έρχεται η λύτρωση. Όπως στο προτελευταίο τραγούδι του δίσκου, “Say It right” που ανοίγεται στους ανθρώπους του, σε αυτούς που θεωρεί σημαντικούς για εκείνον και φωνάζει πόσο του λείπουν. Μια ευγνωμοσύνη που έρχεται να τη συνειδητοποιήσει έπειτα από τις καταλυτικές εμπειρίες που έζησε.

Ο Tom Krell, γνωστός και ως How to dress well, παραδέχεται πως στη ζωή του μέχρι τώρα, χρειάστηκε να εξασκεί με τον καιρό το μοίρασμα των εμπειριών του.

Με αυτόν τον δίσκο, όμως,  μας επιβεβαιώνει, όχι μόνο ότι τα καταφέρνει μια χαρά, αλλά και πως η μουσική τον βοήθησε με την θεραπευτική ιδιότητα της. 

 

Sunday Night Mixtape 9

Sunday is gloomy
My hours are slumberless
Dearest the shadows
I live with are numberless
Little white flowers
Will never awaken you
Not where the black coach of
Sorrow has taken you
Angels have no thought
Of ever returning you
Would they be angry
If I thought of joining you?

Gloomy Sunday

Gloomy is Sunday
With shadows I spend it all
My heart and I
Have decided to end it all
Soon there'll be candles
And prayers that are said I know
Let them not weep
Let them know that I'm glad to go
Death is no dream
For in death I'm caressin' you
With the last breath of my soul
I'll be blessin' you

Gloomy Sunday

Dreaming, I was only dreaming
I wake and I find you asleep
In the deep of my heart, dear
Darling I hope
That my dream never haunted you
My heart is tellin' you
How much I wanted you
Gloomy Sunday

[ download Sunday Night Mixtape 9 ]

ευχαριστώ ρε συ Narita για το άψογο artwork

Τα ζόμπι κάνουν πόγκο

Η τρίτη σεζόν του Walking Dead ξεκίνησε πολύ δυναμικά και με αρκετό gore, ένα πολλά υποσχόμενο trailer του remake του Evil Dead μας κρατάει ανυπόμονους μέχρι την ερχόμενη άνοιξη, ο Raggedy Man γράφει για το Howling και οι πολιτικοί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους. Όπως φαίνεται, το σύμπαν τριγύρω μου ασχολείται με καννίβαλους, ζόμπι, βαμπίρ, serial killers και κάθε λογής τέρατα, οπότε θεώρησα κατάλληλη τη στιγμή να πω δυο κουβέντες για τους Harley Poe.

Για αρχή είμαι πολύ περίεργος να μάθω τι συνέβη στο πάλαι πότε μέλος των χριστιανοπάνκηδων Calibretto 13, Joe Whiteford, και έφυγε τρέχοντας για να φτιάξει δικό του σχήμα, που αρέσκεται σε γλαφυρά κομμάτια με τίτλους όπως Transvestites can be cannibals too ή το συγκριτικά πάντα, ερωτικό Taxidermy girl. Δε ξέρω βέβαια αν πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια κάποιας προσωπικής εμπειρίας στους στίχους της υπέροχης ωδής στη θρησκεία και το χριστιανισμό 

Father McKee touched me in more ways than one

I learned of sexuality through God’s chosen son

I sang for him and I prayed with him and I did it on my knees

Father McKee taught me how to say please

αλλά και προσωπική να μην ήταν η εμπειρία, σίγουρα δε είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός, σε αντίθεση βέβαια με αρκετές από τις υπόλοιπες ιστορίες του Satan, sex and no regrets.

Στο πέμπτο δισκογραφικό πόνημα των Harley Poe και δεύτερο για το label της Chain Smoking Records, οι αναφορές σε horror b-movies, οι παιδικές ιστορίες του Halloween και τα σκοτεινά urban legends αποκτούν με την αρκετά χιουμοριστική στιχοπλοκή του Whiteford, μια ευφυέστατη δεύτερη πτυχή. Μεγαλωμένος σε ένα κωλοχώρι της Indiana που κατάφερε τελικά να κάνει κάτι με τη ζωή του (εκτός της μουσικής είναι γλύπτης και ζωγράφος), ο Whiteford ανασύρει με το I am the living dead  πολλές γνώριμες εικόνες σε όσους από εμάς μεγάλωσαμε σε χωριά ή μικρές πόλεις της επαρχίας 

Wake up look around everybody’s dead living in this town

But we’re bright and young and we don’t care

‘Cause we know that we’re gonna get out of here

και πως να το κάνουμε, όταν ταυτίζεσαι με τη μουσική, σου δίνει κάτι παραπάνω. Tο That time of the month μπορεί να κινείται οριακά στο ενίοτε φαλλοκρατικό χιούμορ του Southpark, συγκρίνοντας την εμμηνόρροια με λυκανθρωπική μεταμόρφωση, αλλά δεν αποκλείεται κάποιοι να ταυτιστούν και με αυτό, ενώ τo αηδιαστικά κολληματικό Ima killer σε ένα δίκαιο κόσμο θα ακουγόταν στο soundtrack της μιούζικαλ εκδοχής του Friday the 13th.

Αναλογίσου τους Tiger Lillies να παίζουν acoustic punk ή ακόμα καλύτερα τους Violent Femmes να τραγουδάνε περιφερόμενοι για trick or treat στις γειτονιές μιας έρημης πόλης. Ακουστικές κιθάρες με κερατάκια, κοντραμπάσο με δόντια, banjo (guitjo για την ακρίβεια) από δέρμα παρθένων και ρυθμοί που αν δε κάνουν το πόδι σου να κουνηθεί, μάλλον είσαι νεκρός.  Και οι Harley Poe τραγουδάνε για σένα.

Από τις φυτείες στις γειτονιές

Υποθέτω η ιστορία εκτυλίσσεται στις αρχές του περασμένου αιώνα, κάπου στις νότιες πολιτείες της Αμερικής αλλά δεν είμαι και σίγουρος. Είναι η εποχή που η οικονομική ύφεση αφήνει ακόμα περισσότερους σκλάβους στο πέρασμά της, οι λίγοι πλούσιοι απέκτησαν άπαξ δια παντός την ευχέρεια να δομήσουν το δυτικό κόσμο κατά το δοκούν, προετοιμάζοντας τον αργά και σταθερά για το καθοδηγούμενο κραχ του 1929. Οι μετανάστες που φτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν έσφαλαν ή όχι, καθώς η πάμφθηνη εργάτική τους δύναμη συμβάλει στη δημιουργία ενός οικονομικού κολοσσού, ενώ οι προσδοκίες τους φθάνανε πολύ ψηλότερα πριν μπούνε στο πλοίο με τα μεγάλα μπουριά. Σε ένα από αυτά τα πλοία επιβιβάστηκε το καλοκαίρι του 1911 ο San με τη γυναίκα του και το γεννηθέν στις 8 εκείνου του Μάη παιδί τους, για να αποφύγουν την καταδυνάστευση του αυτοκράτορα Qing. Όταν φτάνανε στην απέναντη όχθη του Ειρηνικού, πίσω στη χώρα τους ξεκινούσε η επανάσταση που θα εγκαθίδρυε την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Τη στιγμή που πατάνε το πόδι τους στο αμερικάνικο έδαφος, κάποιος άγνωστος πιάνει τον San από το μπράτσο και δείχνοντας το νεογέννητο φωνάζει “kid! kid”. Μόνο τότε πρόσεξαν οι γονείς το μπλαβί χρώμα του γιου τους και μέχρι να καταλάβουν οτιδήποτε, βρέθηκαν σε ένα σανατόριο, με λευκοντυμένες γυναίκες να περιθάλπτουν τον μικρό. Εκείνη τη στιγμή ο πατέρας του, προσευχήθηκε σε θεούς και δαίμονες να κρατήσουν με οποιοδήποτε αντάλλαγμα ζωντανό τον Kid. Ακόμα έτσι τον φωνάζουνε, για να θυμούνται εκείνη τη μέρα.

Το κραχ βρίσκει την οικογένεια στο επαρχιακό Mississippi, να ζει από την εκμετάλλευση ενός μικρού κομματιού γης, υπό την επόπτευση ενός συγκριτικά φιλόξενου κτηματία, όπως και τρεις ακόμα οικογένειες αφροαμερικάνων και να μην επηρεάζονται άμεσα από τις βλέψεις των τραπεζών. O έφηβος Kid ακούει με προσοχή τις ιστορίες πόνου που διηγούνται οι αλλόχρωμοι αδερφικοί του φίλοι με τη συνοδεία κιθάρας και ταυτίζεται. Μεγάλωσε στα ίδια μέρη, έζησε τους ίδιους πόνους, τον φτύσανε και αυτόν επειδή ήταν διαφορετικός, ερωτεύτηκε τα λάθος πρόσωπα, είδε φωτογραφίες των κρεμασμένων. Ταυτίζεται με αυτόν τον ήχο που βγαίνει από τα πνευμόνια της κιθάρας και μόνη επιθυμία του γίνεται πλέον να δαμάσει τις χορδές. Προσπαθεί μέρα με τη μέρα, αλλά τα blues όπως ονομάσανε τη μουσική αυτή τα αφεντικά του, δε βγαίνουν από μέσα του με τον ίδιο τρόπο. 

Ώσπου κάποια μεσάνυχτα βρίσκει τον εαυτό του να κάθεται σε ένα από τα σταυροδρόμια της φυτείας Dockery.

Το μαύρο κοστούμι του άντρα που τον πλησίαζε βουτούσε στο σκοτάδι με τρόπο τέτοιο που φαινόταν σα να φορούσε τη νύχτα ολάκερη. Χαμογελώντας τον ρωτάει:

“Γιατί με κάλεσες;”

“Δε σε κάλεσα”

“Η επιθυμία σου ήταν τόσο δυνατή, που δε μπόρεσα παρά να πάρω τη πρωτοβουλία”

“Για ποια επιθυμία μου λες;”

“Το να αποτυπώσεις το κόσμο όπως τον βλέπεις μέσα από ένα εξάχορδο όργανο είναι λίγο κοινότυπο, δε νομίζεις;”

“Και τι προτείνεις;”

“Εγώ ήρθα εδώ για να σου χαρίσω κάτι απ’ το αύριο.”

“Με τι αντάλλαγμα;”

“Θα σε πάρω μαζί μου όταν θεωρήσω ότι ο καιρός έχει φτάσει”

“Η επιθυμία μου με λυγίζει”

Μέχρι να σβήσει η φράση στα χείλη του, κάτω από τα χέρια του βρισκόταν τα πιο παράξενα αντικείμενα που είχε δει ποτέ στη ζωή του. Δύο μεγάλα μαύρα μάτια, περιστρέφοταν γύρω από ένα είδος καρφιού βγάζοντας μια μελωδία που μόνο σε όνειρά του είχε ακούσει. Ακουμπά το χέρι του στη μαύρη επιφάνεια και η μελωδία σταματάει. Το αφήνει. Όνειρο και πάλι. Το ακουμπάει και το κινεί πίσω μπρος. Και εκεί, μέσα στο πνιγηρό σκοτάδι, ανάμεσα στις απέραντες φυτείες καλαμποκιού, ακούγονται τα πρώτα scratches, τα πρώτα breakbeats πάνω στα ξεχαρβαλωμένα blues που ξόρκιζαν λίγες μέρες πριν οι φωνές των φίλων του.

Το βλέμμα του Kid σηκώνεται από τα μηχανήματα του διαόλου μόνο όταν σκάσει η πρώτη αχτίδα του ήλιου και μόνο τότε θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι γύρω του δεν υπάρχουν πλέον φυτείες, αλλά τεράστια κτίρια, τα πόδια του πατάνε στο σκληρότερο χώμα που έχουν πατήσει ποτέ και το βλέμμα του ψάχνει αρκετή ώρα για να εντοπίσει κάποιο δέντρο. Γύρω του μαζεμένα δεκάδες πρόσωπα να κινούνται στο ρυθμό με τον οποίο ανεβοκατεβάζει το χέρι του στα περιστρεφόμενα μάτια και όσο πιο περίτεχνα το κάνει, τόσο περισσότερο φαίνεται να το απολαμβάνουνε. Οι μελωδίες που έμαθε προχτές, είναι πλέον παιχνιδάκι στα χέρια του. Τις κόβει και τις ράβει. Τις αναδεικνύει. Τους αποδίδει τις τιμές που τους αξίζουν και επιμένει όσο χρειάζεται στα σημεία κλειδιά. Μια χωροχρονική πόρτα που ενώνει τα κοινά βιώματα των ανθρώπων του με αυτούς που τον περιτριγυρίζουν. Ο ρυθμός και η αμφισβήτηση. Το κωλοδάχτυλο στο μαστίγιο. Ο επαναπροσδιορισμός μιας ασυνάρτητης ιδιοσυγκρασίας. Η ροχάλα στις ταυτότητες.

Μέσα στο πλήθος ένας μαυροφορεμένος άντρας κουνιέται ασυναίσθητα και αυτός στο ρυθμό, διαπιστώνοντας αυτοστιγμεί ότι θα περάσει καιρός μέχρι να του πάει η καρδιά να ζητήσει το αντάλλαγμά του. 

Και εποίησεν Kid Koala και είδεν ότι καλά.

Is your love big enough?

Κάθε φορά που “ανακαλύπτω” φάτσες σαν την Lianne La Havas και στην πορεία μαθαίνω ότι είναι μόλις 23 χρονών, ο θαυμασμός μου είναι ατελείωτος. Χαίρομαι, ευχαριστιέμαι που υπάρχουν τέτοια μουσικά ταλέντα και το δουλεύουν, το καλλιεργούν. Ορισμένες φορές με πιάνουν και τα υπαρξιακά μου δηλαδή, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Λοιπόν η Lianne, είναι φοβερή φάτσα. Λονδρέζα, με μια φανταστική φωνή που αν προσέξει πως θα χειριστεί το ταλέντο της, μπορεί να δημιουργήσει περίφημες μουσικές. Είναι και ωραίο τυπάκι, αληθινή ρε παιδί μου. Δεν είναι φτιαχτή. Δεν είναι ψεύτικη, πλαστή.

Πρωτοεμφανίστηκε σε εκπομπή του Jools Holland πέρυσι και όλοι ξετρελάθηκαν. Το κοινό την κοιτούσε με ανοιχτό το στόμα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του. Ένα χρόνο μετά έβγαλε το ντεμπούτο άλμπουμ της “Is your love big enough?”, αφού στο μεταξύ έπαιζε σε μικρά τζαζ μπαράκια στο Λονδίνο. 

Πολύ εντυπωσιακός δίσκος, άσε που στην deluxe έκδοσή του, ανάμεσα στα εξαιρετικά δικά της τραγούδια, διασκευάζει και Leonard Cohen, το “Hey that's no way to say goodbye” και με πιάνουν ανατριχίλες. Δηλαδή αυτό το κομμάτι, είναι τραγούδι που απαιτεί μεγάλη ωριμότητα για να το εκτελέσει κανείς με την ψυχή του. Μέχρι τώρα ήμουν σίγουρη ότι μόνο ο γερο-Κοέν έχει αυτή τη μαγική ικανότητα. Έλα όμως που η γλυκιά βραχνάδα της Lianne La Havas, έχει τόση ζεστασιά που νομίζεις ότι το έχει γράψει η ίδια το τραγούδι και ότι το ζει και το νοσταλγεί. Το τραγούδι μάλιστα, συνοδεύεται και με πιάνο, από τον άλλον εξαιρετικό κύριο, τον Chilly Gonzales, που πολύ τον αγαπάμε εμείς εδώ.

Συνεχίζω λοιπόν. Τι έλεγα; Nαι,  η Lianne La Havas, που από ότι μαθαίνω, είναι μισή Ελληνίδα και μισή Τζαμαϊκανή, έχει ψυχή που την εκφράζει με μια εκπληκτικά βελούδινη και εύρυθμη φωνή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική που ειδικά σε τραγούδια όπως το "Lost and found" , μας φωνάζει ότι είναι ένα κορίτσι με εσωτερικότητα και ωριμότητα. Πολύ δύσκολα κάποιος θα αντισταθεί και δεν θα την ακούσει. Έστω για λίγο.

Όλος ο δίσκος της έχει δυνατές βάσεις, αρκετά ακουστικός, με φανερές επιρροές της soul σκηνής. Πιάνει την κιθάρα της και πολύ ήρεμα και όμορφα μας καλεί να την ακούσουμε. Φαίνεται ότι το αγαπάει, ξέρει τι της αρέσει, ξέρει τι κάνει. Διαθέτει έντονη αυτοπεποίθηση, χωρίς όμως να έχει ψωνιστεί. Τα τραγούδια της είναι καλοδουλεμένα, με όμορφες ιστορίες που έχει γράψει η ίδια, ίσως και αυτοβιογραφικές. Για παράδειγμα, στο "no room for doubt" , ξετυλίγεται μια ολόκληρη σχέση μέσα σε μόνο τέσσερα λεπτά, περιλαμβάνοντας και τον εκπληκτικό στίχο “we all make mistakes, we do, I learnt from you”. H συνολική απλότητα του συγκεκριμένου τραγουδιού αποδεικνύει τη γνησιότητα που μου αποπνέει η Lianne.

Δεν ξέρω πως θα καταλήξει. Αν θα “ξεπουληθεί” ή αν θα κρατήσει χαρακτήρα. Αυτό το άλμπουμ της όμως το αγάπησα και θέλω να πιστεύω ότι αυτό που εκφράζει η φωνή της θα παραμείνει όπως είναι, γιατί το χρειαζόμαστε.