Η ερώτηση του δημοσιογράφου σχετικά με τον καινούριο δίσκο μπλέχτηκε με ένα μουρμουρητό από το βάθος της αίθουσας. Ο Tom σήκωσε το βλέμμα του και είδε κάποιον με γκρι κουστούμι και φεντόρα, να κάθεται σταυροπόδι στις τελευταίες σειρές και με το αριστερό χέρι απλωμένο στην πλάτη της διπλανής καρέκλας. Ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα, είναι ο μόνος που βλέπει και ακούει τον άγνωστο κύριο. Απολογείται ευγενικά και με φωνή που παλεύει να βγει από τα πνευμόνια του ζητάει από τον δημοσιογράφο να επαναλάβει την ερώτηση.
-Βεβαίως... Είναι ο πέμπτος δίσκος στη σειρά ως κουιντέτο με τους Wayne Escoffery, Danny Grissett, Ugonna Okegwo και Jonathan Blake. Προφανώς έχετε βρει μια κοινή συνταγ.. (μη του απαντήσεις, το γνωρίζεις ότι αν αποκαλύψεις τους λόγους συνεργασίας σου με το σχήμα, θα εκθέσεις κυβερνητικά σχέδια) ..και σας οδήγησε στην ηχογράφηση του εξαιρετικού Number Five. Πιστεύεις ότι ισχύει κάτι τέτοιο;
-Εμ.. τα παιδιά με κάνουν να νιώθω άνετα και χαλαρός δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος που επιλέγω να μοιραστώ τη σκηνή ή το στούντιο μαζί τους.
-Δεν είναι σύνηθες ένα δίσκος να ξεκινάει με διασκευή και εσείς επιλέξατε το κρυμμένο πίσω από τη δόξα του Night in Tunisia και υποτιμημένο Blue ’n’ boogie, που έγραψε ο Paparelli με τον Dizzy Gillespie. Τι σας ώθησε.. (κοίτα Tom σε μισό λεπτό θα έχω φύγει από δω μέσα γιατί δεν είσαι η μόνη μου έγνοια αλλά το καλό που σου θέλω μη δίνεις λογαριασμό σε αυτούς τους κομμουνιστές με την προβιά του μουσικόφιλου, φύγε όσο είναι καιρός) ..από όλα τα υπόλοιπα κλασσικά κομμάτια με τρομπέτα;
-Είμαι δεμένος συναισθηματικά με το κομμάτι ήμουν οχτώ χρονών όταν άκουσα πρώτη φορά την εκτέλεση του Miles Davis για το Walkin’ και λίγο καιρό μετά ο παιδικός ενθουσιασμός μου με προέτρεψε να μάθω τρομπέτα τόσο ο Miles όσο και ο Dizzy με βοήθησαν να σταθώ όχι μόνο σαν μουσικός αλλά και σαν άνθρωπος ανεξαρτήτως των δυσκολιών (εντάξει Tom, αφού προτιμάς να βγάζεις τα σώψυχα σου σε έναν κατάσκοπο με δημοσιογραφικό δελτίο και δεν μιλάς στον φίλο σου, δεν μπορώ να σε βοηθήσω, θα λογοδοτήσεις στους ανωτέρους μου) από τότε που διαγνώσθηκα με (Tom δεν χρειάζεται να πεις στους πάντες ότι είμαι εδώ) σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου η αυτοσυγκέντρωση που απαιτεί η μουσική εξοστρακίζει τους δαίμονες που έχω να αντιμετωπίσω (αυτό είμαι Tom, ένας δαίμονας; ωραίοι τρόποι Tom για κάποιον φίλο που σε έχει γλυτώσει άπειρες φορές από τα πειράματα των εξωγήινων) με αποκαλούνε ακόμα και τρελό αλλά αυτή είναι η άμυνα των υπολοίπων απέναντι στην παθολογική μου κατάσταση και ίσως δεν είμαι ο πρώτος που λέω ότι η μουσική μου έσωσε την ζωή αλλά σίγουρα το εννοώ κυριολεκτικά γιατί ενίοτε με αντιμετωπίζουν σαν φυσιολογικό άνθρωπο (Tom γίνεσαι πολύ μαλάκας τώρα και σίγουρα θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα και εγώ και εσύ και η γυναίκα σου) με συγχωρείτε όμως τώρα πρέπει να φύγω γιατί ξεκινάμε σε λίγο.
-Καταλαβαίνω. Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας κύριε Harrell.
-Ναι.
Περπάτησε με κοφτή ανάσα και γοργό βήμα προς τα καμαρίνια και με την άκρη του ματιού του έβλεπε τη σκιά του φίλου του να τον ακολουθεί. Η ανάσα του πλέον άρχισε να τον εγκαταλείπει, άνοιξε την πόρτα αργά και σταθερά και εντόπισε την θήκη με την τρομπέτα (κοίτα Tom αν θες να φύγω μπορείς να μου το πεις). Κράτησε το κρύο μέταλλο στις παλάμες του και η πρώτη γεμάτη αναπνοή του μετατράπηκε σε b-flat. Γυρνώντας την πλάτη του στον καθρέφτη, άρχισε να προβάρει τη μελωδία του Star eyes ώσπου χτύπησε η πόρτα.
-Έλα Tom είμαστε έτοιμοι.
Βγαίνοντας απ’το δωμάτιο, σύσσωμη η μπάντα προχωράει προς την σκηνή του θεάτρου και τελευταίος ακολουθεί τα βήματά τους (τι έγινε Tom δεν μας μιλάς; είσαι αστέρας και την έχεις ψωνίσει; αν ανέβεις στη σκηνή δεν μπορώ να σε βοηθήσω Tom, είσαι μόνος σου εκεί πάνω). Τα χειροκροτήματα γίνονται εντονότερα μετά την είσοδο του drummer (Tom σε προειδοποιώ, δεν μπορείς να στέκεσαι γυμνός απέναντι σε τόσους ανθρώπους, μην ανέβεις στη σκηνή, τα φώτα δεν σε βοηθούν να δεις τα πρόσωπά τους) και κρατώντας σφιχτά την τρομπέτα επιτέλους στέκεται επάνω στο λυτρωτικό σανίδι. Μια γρήγορη ματιά προς τα πίσω και το γκρι κουστούμι φαίνεται πλεόν αμυδρά μες στο σκοτάδι.
Το κουιντέτο ξεκινάει αριστοτεχνικά ταυτόχρονα με το παιχνιδιάρικο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου No.5 και ταξιδεύει τους πάντες στο Birdland του 1950 αναπλάθοντας το swing που γεννήθηκε με την be-bop κατά το δοκούν, συνεχίζει με το γεμάτο εικόνες Right as rain και μέχρι να τελειώσει και η live διασκευή στο Blue in green το γκρι κουστούμι στην άκρη της σκηνής, έχει εξαφανιστεί τελείως. Με γυρισμένη την πλάτη στο γεμάτο θέατρο, η άκρη του χειλιού του Tom Harrell σπάει ελαφρώς προς τα πάνω, αλλά κανείς δεν το προσέχει. Ακουμπάει ήρεμα την τρομπέτα σε μια καρέκλα, πιάνει το φλικόρνο και κοιτάει επίμονα το ξύλινο πάτωμα. Η μπάντα έχει ήδη μπει στο Present. Μαζεύει κουράγιο, γυρίζει την πλάτη του και σηκώνει το βλέμμα. Παρατηρεί τα πρόσωπα ένα προς ένα και με τις πρώτες νότες του ξορκίζει τους εναπομείναντες δαίμονες που εντοπίζει ανάμεσα στο κοινό. Μέχρι η τελευταία νότα της βραδιάς να τους φέρει πάλι στο κατόπι του.
