Το δεκάωρο

Home recording. 

Πρωινό τσούξιμο στα μάτια από την αϋπνία. Διπολικός Μορφέας. Δεν έχει πάει εφτά και έχει ήδη ζέστη. Ο ήλιος ξετρυπώνει στο τέρμα του δρόμου, αττικό μανχάτανχεντζ και τα αμάξια λιγοστά. Είσοδος μετρό, μπλε σιλουέτες με φυλλάδια στο χέρι και στόμφο στην φωνή, υπόσχονται άπειρη επικοινωνία. Κυλιόμενες, κάθοδος από αριστερά, εισιτήριο, αποβάθρες, απομένουν δύο λεπτά. Τελευταίο βαγόνι, ανάμεσα σε ποδήλατα, όμορφες φάτσες με άσχημα πόδια, ακριβά κινητά με φτηνά ρούχα, μαύρες σακούλες κάτω από απλανή βλέμματα. Όσα χαμόγελα θα βρεις αυτή την ώρα είναι μεθυσμένα. Κυλιόμενες, άνοδος από αριστερά, κυλιόμενες, άνοδος από αριστερά, αποβάθρα, απομένουν τέσσερα λεπτά. Προσοχή στο κενό. Υπαρξιστικές συμβουλές ενσωματωμένες στα πλακάκια. Στο σημείο όπου σταματάει το τέταρτο βαγόνι, δεύτερη πόρτα (τα οποία εξασφαλίζουν γρήγορη έξοδο στην άφιξη), ένα πιτσιρίκι σε στάση τούρκικης τουαλέτας χτυπάει την παλάμη του στα πλακάκια που αναγράφουν την λέξη «κενό». Γαλαρία και ο απέναντι μου ξεφυλλίζει εφημερίδα για το στοίχημα. Με τραυματισμένο τερματοφύλακα, λέει το εξώφυλλο, κατεβαίνει στο ντέρμπι. Αποκρουστική δουλειά. Ένας υπέρβαρος μπαίνει ήρεμα στον επόμενο σταθμό, δίνει περφόρμανς τραγωδίας, κακοτυχίας και προφανούς πείνας στους αγαπητούς του συμπολίτες για να κερδίσει μερικά κέρματα, ενώ το ατονάλ ακορντεόν που μπήκε από την άλλη πόρτα υπογραμμίζει με μουσική υπόκρουση τα βάσανα των παιδιών του. Το δίλημμα της επένδυσης φέρνει τους επιβάτες σε δύσκολη θέση. Το τρένο φτάνει στο λιμάνι. Καμπουριασμένη γιαγιά με καροτσάκι λαϊκής και δεκατέσσερα ψωμιά μοιρασμένα σε πέντε τσάντες. Το βλέμμα μονίμως καρφωμένο στο έδαφος, έχει να δει ουρανό έξι καλοκαίρια. Δίπλα, ογκώδης για τα πόδια του σκύλος, ξαπλωμένος στην ίδια θέση τέσσερις μήνες τώρα. Μάλλον έχει ξεχάσει ότι είναι ζωντανός. Υπουργιλίκι. Η προσπέραση σε στενό πεζοδρόμιο είναι αδύνατη και ο παππούλης στην κορυφή της ουράς και πριν το φανάρι δημιουργεί μια ουρά σαν νεοελληνική κηδεία Νέας Ορλεάνης. Ένα φανάρι που ξεχνάει να ανάψει πράσινο για τους πεζούς. Και η επανάσταση των πεζών με τις σακούλες στα χέρια να στέκονται μπροστά σε mini tanks φέρνει κυκλοφοριακό χάος. Αν δεν κρατούν σακούλες, τα χέρια κρατάνε κινητά. Ή καφέδες. Καφέ και τσιγάρο στο άλλο. Καφέ, τσιγάρο στο στόμα, κινητό στο άλλο. Δύσκολο να δεις άδεια χέρια ή εκτός τσέπης. Από πού να πιαστείς την σήμερον ημέρα. Ανοίγεις μια πόρτα, την κλείνεις πίσω σου να μην κουβαλήσεις τα έξω μέσα. Περιμένεις το ασανσέρ. Σε ανεβάζει. 

Οχτώ ώρες. 

Σε κατεβάζει. Ανοίγεις μια πόρτα, την κλείνεις πίσω σου να μην κουβαλήσεις τα μέσα έξω. Από πού να πιαστείς την σήμερον ημέρα. Δύσκολο να δεις άδεια χέρια ή εκτός τσέπης. Καφέ, τσιγάρο στο στόμα, κινητό στο άλλο. Καφέ και τσιγάρο στο άλλο. Ή καφέδες. Αν δεν κρατούν σακούλες, τα χέρια κρατάνε κινητά. Και η επανάσταση των πεζών με τις σακούλες στα χέρια να στέκονται μπροστά σε mini tanks φέρνει κυκλοφοριακό χάος. Ένα φανάρι που ξεχνάει να ανάψει πράσινο για τους πεζούς. Η προσπέραση σε στενό πεζοδρόμιο είναι αδύνατη και ο παππούλης στην κορυφή της ουράς και πριν το φανάρι δημιουργεί μια ουρά σαν νεοελληνική κηδεία Νέας Ορλεάνης. Υπουργιλίκι. Μάλλον έχει ξεχάσει ότι είναι ζωντανός. Δίπλα, ογκώδης για τα πόδια του σκύλος, ξαπλωμένος στην ίδια θέση τέσσερις μήνες τώρα. Το βλέμμα μονίμως καρφωμένο στο έδαφος, έχει να δει ουρανό έξι καλοκαίρια. Καμπουριασμένη γιαγιά με καροτσάκι λαϊκής και δεκατέσσερα ψωμιά μοιρασμένα σε πέντε τσάντες. Το τρένο φτάνει στο λιμάνι. Το δίλημμα της επένδυσης φέρνει τους επιβάτες σε δύσκολη θέση. Ένας υπέρβαρος μπαίνει ήρεμα στον επόμενο σταθμό, δίνει περφόρμανς τραγωδίας, κακοτυχίας και προφανούς πείνας στους αγαπητούς του συμπολίτες για να κερδίσει μερικά κέρματα, ενώ το ατονάλ ακορντεόν που μπήκε από την άλλη πόρτα υπογραμμίζει με μουσική υπόκρουση τα βάσανα των παιδιών του. Αποκρουστική δουλειά. Με τραυματισμένο τερματοφύλακα, λέει το εξώφυλλο, κατεβαίνει στο ντέρμπι. Γαλαρία και ο απέναντι μου ξεφυλλίζει εφημερίδα για το στοίχημα. Στο σημείο όπου σταματάει το τέταρτο βαγόνι, δεύτερη πόρτα (τα οποία εξασφαλίζουν γρήγορη έξοδο στην άφιξη), ένα πιτσιρίκι σε στάση τούρκικης τουαλέτας χτυπάει την παλάμη του στα πλακάκια που αναγράφουν την λέξη «κενό». Υπαρξιστικές συμβουλές ενσωματωμένες στα πλακάκια. Προσοχή στο κενό. Κυλιόμενες, κάθοδος από αριστερά, κυλιόμενες, κάθοδος από δεξιά, αποβάθρα, απομένουν τέσσερα λεπτά. Όσα χαμόγελα θα βρεις αυτή την ώρα είναι μεθυσμένα. Τελευταίο βαγόνι, ανάμεσα σε ποδήλατα, όμορφες φάτσες με άσχημα πόδια, ακριβά κινητά με φτηνά ρούχα, μαύρες σακούλες κάτω από απλανή βλέμματα. Κυλιόμενες, άνοδος από αριστερά, δεξιά, κυλιόμενες, άνοδος από αριστερά. Είσοδος μετρό, μπλε σιλουέτες με φυλλάδια στο χέρι και στόμφο στην φωνή, υπόσχονται άπειρη επικοινωνία. Ο ήλιος τρυπώνει στο τέρμα του δρόμου, αττικό μανχάτανχεντζ και τα αμάξια λιγοστά. Έχει πάει εφτά και έχει ακόμα ζέστη. Διπολικός Μορφέας. Απογευματινό τσούξιμο στα μάτια από την υπνηλία. 

Fall out.