Πως να φτιάξετε Dromes

Υλικά

• 4 λονδρέζους
• 1 παραγωγό των deerhunter 
• 1 label σαν την sonic cathedral 
• 1 πρέζα dinosaur jr 
• Μισή χούφτα ψυχεδελόσκονη χοντροκομμένη 
• 1 μπολ για κούρεμα 

Εκτέλεση

1. Προσλαμβάνουμε τον παραγωγό των Deerhunter, Nicolas Vernhes, για μια στρώση ήχου στην βάση του σκεύους.

2. Λιώνουμε την μπάντα στις πρόβες ώσπου να δέσει. Προσθέτουμε reverb και feedback.

3. Για να φτιάξουμε τον ονειρικό ήχο, ανακατεύουμε στην κονσόλα τις κιθάρες και τα πλήκτρα σε μεσαία ταχύτητα και προσθέτουμε σιγά σιγά το beat του tom-tom. Όταν η μίξη μας αποκτήσει χώρο, προσθέτουμε το μπάσο και λίγη ακόμα φαζαρισμένη κιθάρα.

4. Βγάζουμε τη μίξη και αφήνουμε  τα φωνητικά να απλωθούν απ’άκρη σ’άκρη για να μη μας βγει γλυκανάλατο. Προσπαθούμε να αποφύγουμε τις απαιτητικές νότες για να μην αποκτήσει άλλη γεύση από αυτή που έχουμε στο μυαλό μας.

5. Στρώνουμε τις ηχογραφήσεις και με το υπόλοιπο των διαθέσιμων ημερών στο στούντιο παίζουμε με τα πετάλια (μπορούμε να δοκιμάσουμε και άλλες γεύσεις με την βελόνα του πικάπ για να εντοπίσουμε τι ακριβώς είναι αυτά που μας αρέσουν και πως μπορούμε να τα ενσωματώσουμε στην δική μας συνταγή χωρίς ο συνδυασμός τους να αποφέρει κακόγευστο αποτέλεσμα).

6. Ψήνουμε σε προθερμασμένο, κατά προτίμηση ημιυπόγειο, συναυλιακό χώρο στους 38 βαθμούς, μέχρι το κοινό να πάρει ένα ροδοκόκκινο χρώμα, για περίπου 50 λεπτά.

Πρόταση σερβιρίσματος

Μπορείτε να συνοδεύσετε το τελικό αποτέλεσμα με ένα εξαιρετικό artwork για εντυπωσιασμό των καλεσμένων σας. Ιδανικά σερβίρεται απογευματινές ώρες με κρύα μπύρα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Για να μην λέτε πλέον "Yuck" παρόμοιες συνταγές ανακαλύπτετε από τον ειδικό στο είδος του, σεφ Σπάναρο!

Όλα στα κάρβουνα

Λένε πως αν ξεκινάς ένα κείμενο με τη φράση «λένε πως», ό,τι και να πεις μετά θεωρείται valid.

Όπερ έδει δείξαι.

Επίσης λένε πως είναι λυτρωτικό να περνάς μέσα απ’τη φωτιά και να βγαίνεις αλώβητος. Δεν το γνωρίζω καθώς δεν το έχω κάνει. Όπως δεν έχω χορέψει πάνω στη φωτιά με γυμνά πέλματα και δεν με βλέπω να το επιχειρώ στο άμεσο μέλλον, εκτός αν θεωρήσω τις δυνάμεις του σύμπαντος αρκετά χιουμοριστικές και με ωθήσουν στον παγανισμό. Θα μου πείτε οι αναστενάρηδες δεν θεωρούνται παγανιστές και εκεί θα σας πω ότι οι ίδιοι είναι που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους παγανιστές, γιατί κατά βάθος είναι ravers του μεσαίωνα και αν τους λέγανε να χορέψουν goa trance στην Κέραλα με την εικόνα του αηγιώργη παραμάσχαλα, μάλλον θα το έκαναν.

Βέβαια αν υπήρχε θρησκεία που να πιστεύει στον τελευταίο βασιλιά Shabaka και οι πιστοί χορεύανε υπό τους εκστατικούς ήχους των μικρών θεούληδων Sons Of Kemet, τότε μπορείτε άνετα να με βαφτίσετε θρησκόληπτο και ου-σιξ-σιξ-σιξ, αλλά όντας γαρ υιοί των αιγυπτίων πιο πιθανό θα ήταν να προσκυνούσαμε γάτες και να είχαμε στους ναούς μας τοιχογραφίες το μισό ίνσταγκραμ, παρά να βουτάμε σε χειμωνιάτικα νερά και να ανασύρουμε μαθηματικά σύμβολα, όπως ο ένας και μοναδικός θεός απαιτεί ως υποχρέωση του συμβολαίου του μαζί μας. 

Tα κηρύγματα σύχγρονων νούβιων αγίων όπως του Christian aTunde Adjuah του Νεορλεανίτη, που καιρό τώρα μεταλαμπαδιάζουνε τις αφρικάνικες ρίζες της μουσικής τους σαν μολότοφ σε χαρτοπωλείο, συμπληρώνουν τον λόγο της αυτού κλαρινότητας Shabaka Hutchings του Μπαρμπέιντου και για τον οποίο τον δρόμο έστρωσαν με αναμένα κάρβουνα οι μεγάλοι προφήτες Fela Kuti -μεγάλη η χάρη του- και Mulatu Astatke. Για τον δε Mulatu ξεφουσκώνει με χάρη τα πνευμόνια του ο Hutchings στο Godfather, σαν ευχαριστήριο γράμμα για την συνεργασία τους εν καιρώ Heliocentrics. Eίναι γνωστό τοις πάσι εξάλλου, ότι η μάμα άφρικα πέραν της παραγωγής post-modern θεοτήτων (βλ. Χαϊλέ) ξέρει να βγάζει και γαμώ τις μουσικές. Εντάξει, δεν είναι από την μάμα άφρικα τα παλικάρια αλλά από την γιαγιά αλβιώνα, η οποία αν μη τι άλλο ξέρει να αποτίει κι ένα ευγενέστατο φόρο τιμής για τις χαμένες ψυχές χιλιάδων σκλάβων (excuse me sir, could you possibly keep rowing faster as we need to have this gold back in England the soonest possible. why thank you sir. swoooosh) και σαν τσατσά αλβιώνα, καρπώνεται τις μουσικές καύλες των afropeans, αλλά για το θέσω πιο απλά, once you go black you can never go back.  

Τα παιδιά της κυρα-Κεμέτ έχουν τόση ψυχή, που ακούγοντας το Burn θαρρείς ότι είσαι ένας νεκρός κοκέζιαν, χωρίς αίσθηση της γεύσης και καταδικασμένος να τρως νερόβραστα μπρόκολα στο προάστιο μιας βροχερής βορειοευρωπαϊκής πόλης. Αλλά μην λυπάσαι. Θα έρθει εκείνη η μέρα, όταν θα σπάσει η 135η σφραγίδα και 4 τέρατα με σώμα αλόγου και κεφάλι αλόγου αλλά από άλλο άλογο, θα τρέξουν προς αντίθετες κατευθύνσεις περιμένοντας στο φανάρι και συ θα πετάξεις τα μπρόκολα στο πάτωμα, θα χορέψεις πάνω τους με γυμνά πέλματα και θα αναφωνήσεις εκστασιασμένος "burn white motherfucker, burn".

No broccolis were harmed during this blog post.