Η τρίτη σεζόν του Walking Dead ξεκίνησε πολύ δυναμικά και με αρκετό gore, ένα πολλά υποσχόμενο trailer του remake του Evil Dead μας κρατάει ανυπόμονους μέχρι την ερχόμενη άνοιξη, ο Raggedy Man γράφει για το Howling και οι πολιτικοί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους. Όπως φαίνεται, το σύμπαν τριγύρω μου ασχολείται με καννίβαλους, ζόμπι, βαμπίρ, serial killers και κάθε λογής τέρατα, οπότε θεώρησα κατάλληλη τη στιγμή να πω δυο κουβέντες για τους Harley Poe.
Για αρχή είμαι πολύ περίεργος να μάθω τι συνέβη στο πάλαι πότε μέλος των χριστιανοπάνκηδων Calibretto 13, Joe Whiteford, και έφυγε τρέχοντας για να φτιάξει δικό του σχήμα, που αρέσκεται σε γλαφυρά κομμάτια με τίτλους όπως Transvestites can be cannibals too ή το συγκριτικά πάντα, ερωτικό Taxidermy girl. Δε ξέρω βέβαια αν πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια κάποιας προσωπικής εμπειρίας στους στίχους της υπέροχης ωδής στη θρησκεία και το χριστιανισμό
Father McKee touched me in more ways than one
I learned of sexuality through God’s chosen son
I sang for him and I prayed with him and I did it on my knees
Father McKee taught me how to say please
αλλά και προσωπική να μην ήταν η εμπειρία, σίγουρα δε είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός, σε αντίθεση βέβαια με αρκετές από τις υπόλοιπες ιστορίες του Satan, sex and no regrets.
Στο πέμπτο δισκογραφικό πόνημα των Harley Poe και δεύτερο για το label της Chain Smoking Records, οι αναφορές σε horror b-movies, οι παιδικές ιστορίες του Halloween και τα σκοτεινά urban legends αποκτούν με την αρκετά χιουμοριστική στιχοπλοκή του Whiteford, μια ευφυέστατη δεύτερη πτυχή. Μεγαλωμένος σε ένα κωλοχώρι της Indiana που κατάφερε τελικά να κάνει κάτι με τη ζωή του (εκτός της μουσικής είναι γλύπτης και ζωγράφος), ο Whiteford ανασύρει με το I am the living dead πολλές γνώριμες εικόνες σε όσους από εμάς μεγάλωσαμε σε χωριά ή μικρές πόλεις της επαρχίας
Wake up look around everybody’s dead living in this town
But we’re bright and young and we don’t care
‘Cause we know that we’re gonna get out of here
και πως να το κάνουμε, όταν ταυτίζεσαι με τη μουσική, σου δίνει κάτι παραπάνω. Tο That time of the month μπορεί να κινείται οριακά στο ενίοτε φαλλοκρατικό χιούμορ του Southpark, συγκρίνοντας την εμμηνόρροια με λυκανθρωπική μεταμόρφωση, αλλά δεν αποκλείεται κάποιοι να ταυτιστούν και με αυτό, ενώ τo αηδιαστικά κολληματικό Ima killer σε ένα δίκαιο κόσμο θα ακουγόταν στο soundtrack της μιούζικαλ εκδοχής του Friday the 13th.
Αναλογίσου τους Tiger Lillies να παίζουν acoustic punk ή ακόμα καλύτερα τους Violent Femmes να τραγουδάνε περιφερόμενοι για trick or treat στις γειτονιές μιας έρημης πόλης. Ακουστικές κιθάρες με κερατάκια, κοντραμπάσο με δόντια, banjo (guitjo για την ακρίβεια) από δέρμα παρθένων και ρυθμοί που αν δε κάνουν το πόδι σου να κουνηθεί, μάλλον είσαι νεκρός. Και οι Harley Poe τραγουδάνε για σένα.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου