Η μυρωδιά του ζεστού καφέ γαργάλησε τα ρουθούνια μου, καθώς η γάτα έκανε μια ελαφριά στροφή γύρω απ’ τον εαυτό της και βολεύτηκε ξανά πάνω στη κουβέρτα. Η συμπαγής ευτυχία έρχεται μερικά πρωινά σε απειροελάχιστες δόσεις, μικρής διάρκειας, για να αντισταθμίσει το βάρος της καθημερινής τρέλας. Αν συλλογιστεί κανείς ότι θα έπρεπε να αποτυπώνουμε αυτές τις στιγμές αναλλοίωτες στο νου μας, ακριβώς επειδή είναι πιο σπάνιες έναντι των σχετικά κακών ή ακόμα χειρότερα αδιάφορων εμπειριών, δε το κάνουμε. Παρόλα αυτά, καταφέρνουμε και διατηρούμε μια στοιχειώδη ισορροπία, ανάμεσα στην επικίνδυνη μετριότητα της αναμονής και τη μίζερη αποδοχή της νοσταλγίας. Εφόσον ένα σύστημα βρίσκεται σε μηχανική ισορροπία όταν το άθροισμα των δυνάμεων και ροπών, σε κάθε σωματίδιο που αποτελεί το σύστημα, είναι μηδέν, θεωρούμε ότι η δύναμη μιας στιγμής ευτυχίας ισούται με το άθροισμα πολλών κακών ή αδιάφορων στιγμών. Και ίσως η ροπή να τείνει προς το δεύτερο όταν αφαιρούμε από τον εαυτό μας, το δικαίωμα στην στιγμιαία πνευματική νηφαλιότητα.
Ο Γερμανός Benedikt Jahnel τέντωσε τις χορδές του πιάνου του όσο χρειαζόταν για να βρει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στην αυστηρή δομή της κλασσικής μουσικής και τον αυθορμητισμό της jazz. Ασφαλώς και δεν είναι μεν ο πρώτος που το πετυχαίνει και μπορεί να φαίνεται εν πρώτοις μια αδιάφορη στιγμή, αλλά υπό την αριστουργηματική παραγωγή του ίδιου του Manfred Eicher και με τρία χρόνια στην ετοιμασία, το Equilibrium γίνεται εθιστικό. Και εκεί ακριβώς έγκειται η ιδιοφυΐα του. Σαν εκείνες τις φωτογραφίες πόλης, όπου οι φιγούρες αναγράφονται σα κινούμενα φαντάσματα, αλλά ο δρόμος και τα κτίρια είναι ακούνητα και γραπωμένα στο χρόνο. Όλα φαίνονται να τρέχουν, αλλά η μουσική είναι επικεντρωμένη στο βάθος της εικόνας, σταθερή και αναλλοίωτη. Και όσο παρατηρείς τη φωτογραφία, τόσο σε μαγνητίζει το απροσδιόριστο της εικόνας που βλέπεις. Καμία απολύτως πληροφορία, παρά μόνο συναίσθημα.
Πίσω και από τις επτά συνθέσεις του Equilibrium βρίσκεται ο Jahnel, επτά συνθέσεις όπου όλα έχουν λόγο ύπαρξης, ακόμα και οι σιωπές έχουν την δική τους δυναμική (ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα και η ειδοποιός διαφορά στη δισκογραφία της ECM). Θα έλεγε κανείς ότι σε σημεία, όπως στο εισαγωγικό Gently understood, η δομή και το ύφος του trio θυμίζει αυτό του αδικοχαμένου Esbjörn Svensson και δε θα έχει άδικο, μόνο που ο Jahnel επιλέγει να αφομοιώσει ένα υποχθόνιο groove σε περισσότερο κλασσικές φόρμες, αντί του ηχητικού πειραματισμού που προσάρμοζε στις συνθέσεις του ο Svensson. Απέναντι και δίπλα από τον Jahnel, ο Αμερικάνος Owen Howard αντιμετωπίζει τα drums περισσότερο ως μελωδικό όργανο παρά ως ρυθμικό και στην ουσία αναμιγνύεται ιδανικά με το μπάσο του Ισπανού Antonio Miguel και μαζί υπογραμμίζουν τις φράσεις του Jahnel. Μετά από ατέλειωτες περιοδείες, η μεταξύ τους ισορροπία θεωρείται πλέον δεδομένη και ανατροφοδοτούμενη.
Το Equilibrium έρχεται να συμπληρώσει μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική χρονιά στη δισκογραφία των jazz piano trios (Neil Cowley Trio, Brad Mehldau, Vijay Iyer Trio, το Blue Moon του Ahmad Jamal και το post mortem 301 του Esbjörn Svensson Trio) και σίγουρα δεν επιθυμεί να χαρακτηριστεί καινοτόμο, αλλά στην απλότητά του προσφέρει τη μικρή εκείνη δόση ηρεμίας, που μεταξύ ακροάσεων αναζητά κάποιος συχνότερα. Ένα εσωτερικό εκκρεμές του Foucault που αργά και σταθερά με την ήρεμη κίνησή του, αποδεικνύει ότι τελικά ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από το σημείο στο οποίο εμείς ελεύθερα ταλαντωνόμαστε.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου