Μίλκσεϊκ μπανάνα

Shiny, shiny, shiny boots of leather

Το πρώτο πράγμα που πέρασε απ’το ταπεινό μυαλό μου όταν το In The Black Spot άρχισε να στροφάρει, ήταν ένα μίλκσεϊκ μπανάνα. Μετά ακολούθησαν και τα υπόλοιπα. Μαύρο πέτσινο μπουφάν, μπότες, μπριγιαντίνη και ρομαντικός κωλοπαιδισμός.

Whiplash girlchild in the dark

Βέβαια δεν έχω κατάφερει ακόμα να εξακριβώσω το φύλο του τραγουδιστή, ούτε από τη φωνή ούτε από τη φάτσα του. Τα credits τον προδίδουν ως Rockin’ Clay Reed, δε ξέρω αν ισχύει το ίδιο για το πιστοποιητικό γέννησης. Επίσης δεν ήξερα ότι φτιάχνουν τόσο στενά παντελόνια.

Comes in bells, your servant, don't forsake him

Μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια σιωπηλής φαγούρας, κλείνονται σε ένα studio στη Νέα Υόρκη και επανέρχονται στην δισκογραφία υπό την ομπρέλα της Slovenly Recordings που κρατάει στεγνούς και τους δικούς μας Acid Baby Jesus.

Strike, dear mistress, and cure his heart 

Σε μια από τις ελάχιστες καταγεγραμμένες στιγμές τους επί τω έργω, ακούγεται ένα από τα δώδεκα περίπου άτομα που αποτελούν το φιλοθέαμον κοινό, να φωνάζει στην (επίσης μέλος των Tiger! Tiger!) Buffi Aguero “You are the most beautiful drummeeeeer in the wooooorld”. Drummer σκέτο δε ξέρω, stand-up drummer όμως ίσως.

Downy sins of streetlight fancies 

Το γκαράζ των Subsonics έχει μόνο τα πρωτόλεια εργαλεία.

Chase the costumes she shall wear 

Την εποχή που κυκλοφορούσανε τον πρώτο τους δίσκο, οι γειτονιές τους είχαν πλυμμηρίσει από χιλιάδες μπούληδες σε αναβολικά ολυμπιακών προδιαγραφών, ενώ δημιουργήθηκαν μια ολυμπιάδα πριν, προσπαθώντας να αποτινάξουν το στίγμα των REM και των B-52's από τη μουσική κληρονομιά της πολιτείας τους.

Ermine furs adorn the imperious 

Οι συντοπίτες Black Lips τους βγάζουν το καπέλο και διατείνονται ότι είναι η καλύτερη μπάντα στη πόλη. Κάποια στιγμή μάλιστα κυκλοφορήσανε μαζί το split Live at the Clermont Lounge.

Severin, Severin awaits you there 

Παρ'όλα αυτά, η διεθνής κοινότητα των χλίψτερς δε βρέθηκε ικανή να τους αναδείξει σε indie υποπροϊόν, επειδή οι ίδιοι επιλέξανε να συνεχίσουν να στήνουν τα όργανα τους σε θεόστενα υπόγεια μπαράκια και όχι σε σκηνές.

I am tired, I am weary 

Μπορεί ο μέσος όρος διάρκειας των τραγουδιών του In The Black Spot να είναι γύρω στο ενάμιση λεπτό, όπως λέει όμως και ο Rockin’ Clay Reed “προτιμάει μεν τα μακροσκελή τραγούδια, αλλά ο κόσμος δε παίρνει πλέον τα ανάλογα ναρκωτικά”.

I could sleep for a thousand years

Το αριστερό ημισφαίριο που ελέγχει την πληροφορία και την δευτερογενή ερμηνεία, αναγνωρίζει τον ήχο και τις εικόνες των Subsonics σε παλιότερες καταχωρίσεις, ενώ το δεξί ημισφαίριο που ελέγχει το συναίσθημα απολαμβάνει τη βόλτα.

A thousand dreams that would awake me 

Το δε μέρος του εγκεφάλου όπου γεννιούνται τα όνειρα, γνωστό ως στέλεχος, κρατάει το  Highlights για μελλοντικές προβολές.

Different colors made of tears 

Όπως και να το κάνουμε, η συγκεντρωμένη γνώση των καλύτερων designers δε θα μπορέσει ποτέ να αναπαράγει την ασπρόμαυρη εκδοχή των φωτοτυπημένων ασπρόμαυρων gig posters, με τα comic references.

Kiss the boot of shiny, shiny leather 

Τι μουσική να έπαιζε άραγε ο Bo Diddley αν ήταν έφηβος στη δεκαετία του ’80 και άκουγε Dead Moon;

Shiny leather in the dark 

Μια τσιχλόφουσκα σκάει στα μούτρα ενός σαρανταπεντάρη, τη βγάζει με αργή κίνηση απ'το στόμα του, την κολλάει κάτω απ'τη βρώμικη μπάρα και τραβάει γουλιά απ'το ουίσκι.

Tongue of thongs, the belt that does await you 

Δε γνωρίζω τι σκέφτεται το αριστερό ημισφαίριο ή τι αισθάνεται το δεξί, οι Subsonics πάντως μιλάνε σε τελείως διαφορετικό μέρος της ανατομίας μου.

Strike, dear mistress, and cure his heart