Δεν είμαι άνετος στην ιδέα του να γράφω για μουσική. Όσο μου αρέσει να διαβάζω γι’αυτήν, άλλο τόσο είναι ιδιαίτερα άβολο να αραδιάζω λέξεις για το πως με κάνει να αισθάνομαι. Το blog αυτό δεν έχει να κάνει με κριτικές δίσκων, έχει να κάνει με την υποκειμενικότητα η οποία περιβάλλει τη μουσική και κάθε πτυχή της “τέχνης” εν γένει. Συμφωνήσαμε λοιπόν με την Μ. να γράφουμε για ό,τι μας ενθουσιάζει, άσχετα αν είναι γνωστό άγνωστο ή ο επόμενος δίσκος των Radiohead, επειδή αφενός μειώνει τις επιλογές μας και γίνεται πιο εύκολο για μας και αφετέρου επειδή έτσι θα αποφεύγαμε τις παγίδες της στεγνής κριτικής. Με το που έσκασαν για παράδειγμα τα πρώτα κομμάτια του Haptics σκέφτηκα “ναι ρε γαμώτο, για αυτή τη μουσική έχω να πω δυο λόγια”. Υποθέτω από δω και πέρα κάπως έτσι θα συμβαίνει.
Οι Cactus Channel είναι μια δεκαμελής (ζωή να’χουνε) παρέα από τη Μελβούρνη που απ’ ότι φαίνεται έχουν μάθει όλο το κατάλογο της Stax και της Dap-tone απ’ έξω και ανακατωτά. Αν και δε θα περίμενε κανείς τέτοια μουσική να έρχεται από down under αλλά από κάποιο San Fransisco ή Memphis μεριά, το παράξενο στην υπόθεση δεν είναι η καταγωγή τους (εξάλλου και οι συντοπίτες Dojo Cuts, κινούνται στον ίδιο ήχο και βγάλανε εξαιρετικό δίσκο), αλλά το απίστευτα νεαρό της ηλικίας τους. Ως παρέα στο σχολείο αντί να ξημεροβραδιάζονται στο Playstation, τζαμάρανε James Brown για τη φάση τους, αρχικά ως Junior Stage Band και μετά ως Senior Jazz Ensemble, κυκλοφορήσανε δύο επτάιντσα singles πριν τα 18 τους και πριν κλείσουν τα 20, κεντάνε διαολεμένα πνευστά με κοφτές funky κιθάρες, σαν εκείνα τα αριστουργηματικά soundtracks ταινιών πορνό των 70s. Το πρώτο βήμα είναι να προσπαθήσεις να συνδέσεις αυτές τις αμούστακες ξανθόφατσες με την μεσήλικη μαύρη μουσική που παίζουν.
Όπως ίσως υπονοεί και ο τίτλος, το Haptics αν και δεν έχει μιλιά, έχει αφή. Καθόλα οργανικό, ηχογραφημένο αναλογικά σα τον παλιό καλό καιρό για λογαριασμό της HopeStreet recordings, είναι χαλαρά υποψήφιο για τον τίτλο “badass album of the year.” Και πόσο τέλειο να βλέπεις τη γενιά του iPod να βγάζει μεστή μουσική, όπου οι δυναμικές της μπάντας αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή και ο πρωταγωνιστικός ρόλος περνάει από όργανο σε όργανο, σαν εκείνες τις εποχές που έβλεπες τη σύσταση των σχημάτων και σου έπεφτε το σαγόνι. Να η τρομπέτα που κάνει και tejano περάσματα, δώσε και βαθύ soul σαξόφωνο, βρώμικη φανκίλα στο μπάσο, ασταμάτητα ντραμς και ο δίσκος κυλάει νεράκι. Ήδη παίζει τρίτη φορά στο repeat και δεν έχω σταματήσει να κουνιέμαι.
Εδώ που τα λέμε στάθηκαν και πολύ τυχεροί που πέτυχαν το τρένο της αναβίωσης αυτής της μουσικής (ή ορθότερα η αναβίωση πέτυχε τα πιτσιρίκια). Στο αμέρικα ο Charles Bradley, η Sharon Jones, ο Lee Fields και το συνάφι τους χτυπάνε νούμερα, τα reissues της εποχής υπερδιπλασιάστηκαν, το μαύρο αυλάκι του βινυλίου είναι πλέον πιο θελκτικό από τη μπάρα στο Winamp και η αξία της μουσικής φεύγει απ’το σταριλίκι και επιστρέφει στους μουσικούς. Και όσον αφορά το ταλέντο, οι Cactus Channel βρήκανε το μαγικό ζωμό που περιέχει το ακατέργαστο fun χωρίς να κάνουν καθόλου οικονομία στον πειραματισμό. Αν τα καταφέρουν και συνεχίσουν εξελικτικά, θα γίνουν αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα σχήματα εκεί έξω. Όπως γράφτηκε και σε μια κριτική “it’s a butt-shaking affair”.
Ήρθε και έσκασε απ’το πουθενά λέμε και μας έκανε να κουνηθούμε.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου