She wants to know

Κυριακάτικο πρωινό, η θερμοκρασία στους σαράντα βαθμούς και όλα τα σχετικά, ένα υπόγειο άγχος που τα τελευταία βράδια με κάνει να βλέπω εφιάλτες. Βέβαια, έχω καταλήξει εδώ και χρόνια πως το καλύτερο φάρμακο σε όλα αυτά είναι τα ακουστικά στα αυτιά. Και κάπου εδώ έρχονται οι Half Moon Run. Μα φυσικά. Πώς μου ξέφυγαν; Τους αφήνω λοιπόν να παίζουν όλη μέρα. Είναι ένα συγκρότημα φρέσκο, νέο και λαχταριστό που μ' έχει εντυπωσιάσει.

Τρεις παίδες, από το Μόντρεαλ, που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό όταν τους άκουσα για πρώτη φορά, πριν αρκετό καιρό. Ο Devon Portielje, o Conner Molander και ο Dylan Phillips έχουν ανοίξει το δρόμο τους για την χιπστερο-διασημότητά τους, αλλά ας το αφήσω στην άκρη αυτό. Τους βαριέμαι αυτούς τους χιπστερς, δεν τους καταλαβαίνω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει από το να αναγνωρίζω ωραίες μουσικές μπάντες όπως αυτή. Καλώς ή κακώς θεωρώ ότι θα γίνουν της μόδας σε αυτούς τους κύκλους.

Στο θέμα μας όμως τώρα, που δεν είναι οι κύριοι χίπστερς αλλά οι Half Moon Run. Δεν ξέρω με τι μοιάζουν. Όταν τους άκουσα για πρώτη φορά, στο μυαλό μου έσκασαν οι Radiohead, o Bon Iver, ο Jeff Buckley, ακόμα και ο Bob Dylan. Πώς να μην τους αγαπήσω λοιπόν;

Ο ήχος τους είναι πολύ ιδιαίτερος. Με τίποτα δεν θα μπορούσα να τον κατατάξω σε μία αποκλειστική κατηγορία. Κάτι ανάμεσα σε indie, pop, folk, rock με πολύ όμορφες και ρυθμικές αρμονίες, ντελικάτη κιθάρα και ένα στίγμα ζεστού ηλεκτρονικού ήχου. Οι ίδιοι βέβαια, σύμφωνα με μια συνέντευξή τους, θεωρούν τους εαυτούς τους ως μουσικούς μιας καθαρά folk μπάντας.

Το ντεμπούτο τους άλμπουμ, "Dark Eyes", κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου του 2012, από την Indica Records και αποτελείται από έντεκα κομμάτια με μελαγχολικές αρμονίες που δένουν τέλεια μεταξύ τους όπου και διακρίνει κανείς μια ιδιαίτερα συγκρατημένη ένταση. Ο επιτήδειος και επίμονος ήχος στα drums σε συνδυασμό με τα απόμακρα synths, οι κυκλικές μελωδίες με έμφαση στην υφή, δημιουργούν σαράντα λεπτά μιας συνεχούς και παλλόμενης έντασης αλλά και ευφορίας. Μια πολύ όμορφη βόλτα.

Ανοίγει με το “Full circle ” που ποτέ δε μπορώ να το ακούσω μόνο μια φορά, με εκπληκτικούς στίχους και αιχμηρή κιθάρα. Ύστερα, τραγούδια όπως το “She wants to know” αποδεικνύει με κάθε τρόπο πόσο καλοδουλεμένη και μαγική φωνή έχει ο Devon. Ακολουθεί το “Need it” που σε υπνωτίζει και τολμώ να πω ότι τα φωνητικά, στο συγκεκριμένο κομμάτι, μου θυμίζουν τον συγχωρεμένο Jeff.

Οι εικοσάχρονοι πιτσιρικάδες έχουν φοβερή χημεία και ταλέντο μα κυρίως έχουν στη μουσική τους μια λεπτότητα και μια εσωτερική δυναμική που δεν μπορεί παρά να σε εντυπωσιάσει. Είναι οπλισμένοι με ακατέργαστο ταλέντο. Καταφέρνουν να συνδυάσουν με επιτυχία τις διαφορετικές μουσικές τους καταβολές και εμπειρίες. Άξιο παρατήρησης είναι επίσης και το γεγονός ότι ο ντράμερ στη σκηνή, παίζει ταυτόχρονα και πλήκτρα, ενώ συχνά στα φωνητικά, συμμετέχουν και οι τρεις. 
Είναι ένα τρίο που με την πολυπλοκότητα που τους χαρακτηρίζει, αν τους έβλεπα live θα τους εκτιμούσα ακόμα περισσότερο.

Συνολικά αρκετά κυκλοθυμικός ήχος, όμως αυτή είναι η γοητεία του και τελικά αυτό που με έκανε να κολλήσω μαζί του αυτό το Κυριακάτικο πρωινό.